-A A +A

Blog

Blog artikel plaatsen

Je hoort er niet meer bij

Vrijwilligerswerk is een apart geval
Je zet je in met hart en ziel en al
Maar waar blijft de beloning
in ons land van melk en honing
Van waardering is weinig te merken
Wat drijft hen om voor niets te werken
“Ze zijn een beetje gek”, wordt er gedacht
Of wordt “vrijwillig” toch niet zo hoog geacht?

We kunnen allemaal een aardig deuntje meezingen als het erover gaat wat er allemaal mankeert aan de wereld rondom ons. Inderdaad, dat leidt meestal niet vanzelf tot erg veel verbetering. Het is te veel geknibbel en geknabbel dat geen hout snijdt. Voor een ding geldt dat zeker niet. Dat is: ”kiezen doe je helemaal zelf”. Niet alleen in de wereld van politiek, het vermaak, de consumptie en de supermarkt. In je hele leven en samenleven.

Andrea Maier. hoogleraar interne geneeskunde en veroudering aan de Vrije Universiteit in Amsterdam en Melbourne zegt: Eigenlijk moet je twintigers al behandelen tegen verouderingsziekten om deze zo lang mogelijk te voorkomen. Hoe eerder je evenwicht en conditie opbouwt tegen veroudering, hoe beter. Wie conditie opbouwt heeft daar in de toekomst profijt van. De hezondheidszorg moet op de schop.

Als het moet, zul je vaak zien dat het niet kan. Je kunt je best doen. Anderen bepalen in hoge mate de ruimte die je krijgt. Als je die ruimte moet veroveren gaat dat ten koste van participatie. Dan word je met goede bedoelingen in de marge van de samenleving geschoven. Eigenlijk word je dan te duur voor de samenleving en je mag er bijvoorbeeld "eerder uitstappen omdat je het niet meer ziet zitten". Mijn excuus. Ik zeg het zo cru uit onmacht.

Om in aanmerking te komen en te blijven voor de voedselbank Oss moet er vast gesteld worden of een persoon voldoet aan de gestelde criteria. Deze indicatie doet de Sociaal Juridische-dienstverlening van Ons Welzijn. Zij vraagt om 25 persoonlijke gegevens om tot een besluit te komen of een inwoner recht heeft op een voedselpakket.

De volgende brief is anoniem, de schrijver is bekend bij de redactie.

Vrij om te vragen, om mee te denken, vrij om te kiezen en zelfs om mee te denken. Meedenken kan, maar het leidt enkel tot frustratie, angst, verontwaardiging en gevoel van minderwaardigheid.

Wie wil er nou echt een grijze muis zijn? Ooit gehoord van een wedstrijd: "wie is de supergrijze muis van het jaar". Welnee. Alles wijst op het tegendeel. De trend in onze moderne consumptiemaatschappij speelt in op "grijzen muizen doen er niet toe. Het zijn verliezers". Inderdaad aan hen verdient onze weggooimaatschappij bitter weinig. En dat is de norm, de maat. Dat maakt het verschil.

Op elf september in tweeduizendeneen boorden zich
twee gekaapte passagiersvliegtuigen bijna gelijktijdig
in de Twin Towers van het Wereld Handelscentrum.
Ik zag het gebeuren op mijn televisie alsof het geregiseerd
werd voor de wereldbevolking door hogere machten
Een derde toestel stortte zich op het Pentagon
De aanslag van een vierde vliegtuig moslukte
Alle vier Amerikaanse passagiersvliegtuigen 
vlogen volgens het normale dienstrooster

Als je het woord "uitdaging" opzoekt, krijg je een scala van voorbeelden te zien. Wat kan het betekenen op geestelijk gebied. Welke effecten kan het psychologisch oproepen. Welke betekenis heeft het bij alles wat je onderneemt. Uitdaging lijkt toekomst te scheppen. Voor je gezondheid, conditie, ouder worden, voor jezelf en je sociale netwerk zorgen en ga zo maar door.

"Als je vrede wilt, maak dan eerst oorlog". is een uitspraak van Julius Caesar. Hij voegde de daad bij het woord. Hij voerde zijn hele leven oorlog en veroverde bijna de toen bekende wereld. Onze overheid maakt al jaren een vergelijkbare manoeuvre bij de bestrijding van de zorgkosten. Zij zegt: "Als we de zorg niet kunnen betalen, moeten de burgers voor zichzelf en voor elkaar zorgen". Kortom: we maken van onze verzorgingsstaat een participatiesamenleving.

 Dat straks veel meer mensen op jongere leeftijd doof worden omdat ze geen oordopjes gebruikten bij het oorverdovend volume van hun muziek is tot daar aan toe. Dat we straks eerder dement worden omdat we onze hersens niet goedontwikkelen door het gemak van de digitale wereld heeft meer impact. Deze stellingname van de Duitse psychiater en psycholoog Manfred Spitzer moet terdege onderzoch worden om te voorkomen dat we ernstige fouten kunnen maken.

Toen je klein was moest je moeder je veters
strikken anders kon je nergens heen zonder
te struikelen, laat staan dat er sprake kon zijn
van enige maatschappelijke participatie
Als je oud bent en/of een beperking hebt en
je kunt niet meer bij je veters en je moeder
is al lang lang dood, wie helpt je dan je veters vast
te maken zodat je nog een beetje mee kunt doen
Dan moet je wachten tot er iemand komt

De overheidsplannen van de laatste tijd maken mij vooral duidelijk dat het einde van de verzorgingstaat definitief is. Als je ziet wat er op ons afkomt: afbouw van verzekerde zorg, minder overheid, flexibilisring, nieuwe jeugdvoorziening, participatiewet om oplossingen te vinden voor werken naar vermogen. Gigantische operaties zonder dat er middelen voor klaar liggen om er zeker van te zijn dat er echt iets van terecht komt.

"Elke dag een eitje vermindert de kans op een beroerte met tien procent", een alledaags berichtje met een enorme impact. Vijfenvijftig jaar geleden - ik herinner het me als de dag van gisteren - kreeg een kennis van me een hartaanval. "Rustig aan, absoluut geen ei meer eten, dat zit vol chloreterol". was de boodschap. "Nooit meer een lekkere vette haring", dat vond hij nog het ergste. Intussen schrijdt het beperkte menselijk inzicht voort - zullen we maar zeggen - en ook de toegenomen mogelijkheden.

Volgens Karin van Breukelen, manager bij Senior Service, hebben overbelaste mantelzorgers vaak maar geringe ondersteuning nodig om de mantelzorg toch vol te kunnen houden. "De meeste mensen willen heel graag voor hun partner of familielid blijven zorgen, maar ze kunnen het niet meer aan. Dan kan het enorm schelen als er drie keer per week iemand nachtdienst heeft, zodat de mantelzorger kan doorslapen. Of dat er overdag iemand beschikbaar is, zodat de echtgenoot even naar de kapper kan." Een kleine ondersteuning heeft vaak een groot effect, zegt ze.

Waartoe zijn wij op aarde. Dat was vroeger de eerste en belangrijkste vraag uit de cathegismus. Het antwoord was: Om God te dienen en daardoor in de hemel te komen. Dat was toen de onbetwistbare leer van onze Moeder de heilige Kerk. Als ik dat nu vrij en seculier zou moeten vertalen, zou ik nu zeggen: Wie iets wil bereiken en betekenen moet zich bewijzen. En er alles aan doen om de aarde leefbaar en bewoonbaar te maken. Dan zien we later wel.

Je mag van geluk spreken als het gebeurt
en je kunt je zegeningen nog altijd tellen
Als je terug kijkt in je verleden en toekomst
slaat verwondering en verbazing je om het hart
Waar heb je het allemaal aan te danken

"Oud worden doe je later", heb ik altijd
met de moed der wanhoop volgehouden
Als er niets heel iets ergs gebeurt wordt je
op den duur zomaar stiekum oud
Voordat je het goed in de gaten hebt
ben je er geweest en gauw vergeten
Wat je hebt betekend lijft joue vraag

Toen ik begon te werken - volgend jaar word ik negentig - had je nog de 48-urige werkweek. Ik was naar het klooster gegaan. Daar deed ik mijn opleiding. Filosofie en theologie. Ik verloor mijn geloof en moest daarom een ander beroep kiezen. Ik was 24 en koos voor de bouw.  Meteen aan de slag op een architectenbureau en thuis in al mijn vrije tijd schriftelijk studeren. Jarenlang.

"Als ik nou ergens moe van word,
dan is het wel om te moeten werken",
zei iemand plomp verloren.
Maar je moet toch ergens bijhoren.
Je moet toch mee kunnen doen
"Dat doe ik", was het antwoord,
"ik ga naar de bijstand en ik heb
mijn natje en mijn droogje"