-A A +A

De wereld op zijn kop

afbeelding van Jaap Kool

Kent u die term ook: multiprobleemgezinnen? Ik heb het opgezocht: Een multiproble(e)mgezin is een gezin dat langdurig kampt met een combinatie van sociaaleconomische en psychosociale problemen. Dus problemen op heel veel gebieden die gezamenlijk moeilijk of niet zijn op te lossen door het gezin zelf. Er zijn vaak heel veel hulpverleners bij betrokken, dat kan oplopen tot wel 30 stuks. De gemeente, woningbouwvereniging, schuldhulpverlening, GGZ, jeugdzorg, thuiszorg, huisarts, enz. enz.  komen over de vloer.
Volgens mij hebben alle gezinnen meerdere problemen. Met de onderlinge relaties, met behuizing, met scholen, met werk , met financiën, met de buren, de sport enz. enz. En vaak zijn het combinaties van meerdere problemen. Maar gelukkig kunnen de meeste gezinnen die problemen oplossen.
“Multiprobleemgezinnen” is dus eigenlijk een term van de hulpverlening, je zou moeten spreken van een gezin dat problemen heeft waar de vele betrokken hulpverleners geen raad mee weten. Het zijn dus eigenlijk “multihulpverlenersproblemen”.
Zolang de hulpverlening haar onmacht niet toegeeft en het ook niet aankan om te zien dat elke hulpverlener apart niet in staat is om voor een echte oplossing voor zo’n gezin te zorgen, zolang wijst de hulpverlening liever naar het gezin: jullie zijn het probleem, ons treft geen blaam. Jullie krijgen van ons het stempel: “multiprobleemgezin”.
Al die hulpverleners lopen vast in hun eigen deskundigheid en organisatorische beperkingen. Waarom gaan ze niet meer samenwerken mét het gezin om gezamenlijk een oplossing te zoeken die goed is voor het gezin. Dan kunnen al die hulpverleners weer wat anders gaan doen en zijn ze af van hun multihulpverlenersprobleem. Spaart trouwens ook nog een hoop geld. Er is wel wat lef voor nodig om buiten je gebaande kaders te durven gaan. Gewoon doen!

Reacties

Gerard Steverink
afbeelding van Gerard Steverink
Volkomen mee eens. Wat zijn wij toch geneigd om stempeltjes te zetten. En minder geneigd over verstikkende bureaucratische regels en grenzen te kijken die vaak integrale aanpak onmogelijk maken. En ook over de eigen financiële grenzen en mogelijkheden kijken en bereid zijn tot gezamenlijke aanpak. En in de hulpverlening is het dan wellicht beter om achteraf "vergiffenis" te vragen dan vooraf toestemming. En ik ben bang dat wat wij experimenten noemen in de hulpverlening toch weer ten onder gaat aan de bureaucratie en regelgeving. En daar moeten wij van af.

Reageren op een blog kan als u bent ingelogd. U bent al ingeschreven of u kunt zich hier alsnog voor inschrijven als inwoner van Oss of als professional.

Registreren als lid Registreren als professional