-A A +A

individualisme

afbeelding van Gerard Steverink

Individualisme.  Jong en oud samen 

De ogenschijnlijke tegenstelling tussen jong en oud wordt door vele media sterk naar voren gebracht.

Ouderen krijgen bijna overal de “schuld” van. Zij veroorzaken de hoge ziektekosten premies, zij veroorzaken dat jongeren later geen pensioen meer hebben.  

Jongeren leven met hun smartphone, hebben alleen maar tijd voor zichzelf.  Jongeren hebben geen begrip voor ouderen en andere kretologie.

En zo kan ik doorgaan met deze algemeenheden. Halve waarheden worden axioma’s, helaas.

 

Er wordt nauwelijks aandacht geschonken aan de druk die op jongeren ligt. Studie, werken voor hun studie om de studie te kunnen betalen, geen woning beschikbaar, alleen maar tijdelijke arbeidsovereenkomsten etc etc..

Er is nauwelijks aandacht voor ouderen;  druk omdat wij zo met onszelf bezig zijn. Er zijn veel eenzame ouderen.

 

Deze kretologie heeft naar mijn mening veel te maken met de toenemende individualisering van de samenleving. In mijn beleving sterk bevorderd door het neoliberalisme en het marktdenken van de laatste kabinetten.  De bezuinigingen hebben erg hard toe geslagen in onze samenleving zonder er een alternatief voor in de plaats te stellen.   Voorzieningen voor ouderen en voor jongeren zijn met harde hand afgeschaft  zonder dat er een redelijk alternatief voor in de plaats is gekomen.  Zonder enige visie.  De enige visie is waarschijnlijk: Marktwerking.   De oppositie stond en staat buitenspel door dicht getimmerde regeerakkoorden.   Speelde in de politiek ook mee de macht van de sterkste????  Ik ben bang van wel.

De ogenschijnlijke tegenstelling tussen jong en oud wordt ook vergroot door de pensioen discussie in ons land. Jongeren bouwen anders pensioen op dan de ouderen in het verleden.  Ik vind het onjuist dat de pensioenopbouw van jongeren veranderd is.  En ouderen worden al zeker 10 jaar  geconfronteerd met korting op hun pensioen of met een pensioen zonder indexering.  En waarschijnlijk door machtspelletjes die worden gespeeld.  De pensioenfondsen evenwel zijn schatrijk en kunnen tot in lengte van jaren aan hun verplichtingen voldoen.  Bij hen speelt echter de zgn, dekkingsgraad.  Het is onvoorstelbaar dat er enorme  verschillen hierin bestaan.  Heeft de roep om individualisering van de pensioenen ook te maken met het groeiende individualisme?  

 

Jongeren moeten vechten voor hun toekomst. Wat is het perspectief?

 

Over dit alles is natuurlijk veel te zeggen. De een is akkoord met de bezuinigingen en de ander vindt dat wij zijn doorgeslagen naar een systeem dat de Nederlander niet zo ligt.

 

In mijn beleving zie je dit op veel terreinen terugkomen.  

Door al deze zaken ontstaat er een vorm van scheiding in onze samenleving. Een scheiding tussen oud en jong. werkenden en niet werkenden. En dat is niet goed.

Je kunt je afvragen : “Hoe komt dit”?  Lezingen ten over. De een zegt dat komt door de individualisering van de samenleving. De ander zegt doordat de meeste huishoudens twee verdieners zijn. En zo zijn er zeker nog vele andere argumenten te noemen.  

 

Ik ben van mening dat ook vanuit de politiek de individualisering in de hand wordt.   Veel wat naar mijn mening een overheidsvoorziening zou moeten zijn, is door de verschillende kabinetten naar de vrije markt overgebracht. Voorzieningen zijn een spel van het kapitaal geworden in plaats van de samenleving. 

Ook op de Wmo is mijn mening.   Vaak wordt, denk ik, de individualisering , eigen regie en andere termen, verantwoord met een financieel sausje. Er is geen geld meer voor collectieve voorzieningen.

Misschien dat op heel veel ( politieke) items de individualisering heeft doorgeslagen. Collectieve voorzieningen zijn afgebouwd of vervallen.  Voorzieningen als openbaar vervoer, energie, zorg zijn geprivatiseerd en geofferd aan de markt. Verzorgingshuizen zijn opgeheven zonder een redelijk alternatief door andere gemeenschappelijke woonvormen te ontwikkelen en te bouwen.  Woningen van de corporaties zijn en worden verkocht en opgekocht.  Nieuwe sociale huurwoningen worden niet of nauwelijks gebouwd. Ondanks de grote behoefte eraan. 

 

Reden voor pessimisme? Ik wil  niet pessimistisch zijn.

 

Er er is een zeer groot aantal vrijwilligers in onze samenleving.  Jongeren en ouderen. De maatschappelijke “opbrengt” van hun inzet wordt gebagatelliseerd.  Hun inzet wordt als vanzelfsprekend gezien. Wij praten dan wel over vele miljoenen Euro’s van het maatschappelijk rendement wanneer wij de inzet in geld proberen uit te drukken. Zonder vrijwilligers kan geen sportclub bijvoorbeeld invulling geven aan sport beoefening. En zelfs zonder vrijwilligers is er geen zorg meer mogelijk in ons land.  Maar wij zien ook grote  wachtlijsten in ziekenhuizen. Wachtlijsten van vier tot acht maanden zijn bij meer gespecialiseerde en gecompliceerde ingrepen “normaal” geworden.   Is dit ook marktwerking??

En dan heb ik het nog niet over de mantelzorgers.  Ook hier jongeren en ouderen. Ruim vier miljoen mantelzorgers in ons land.   Vrijwilligers en mantelzorgers worden helaas ondergewaardeerd. Zonder hen is de samenleving niet leefbaar meer.

En dan zeggen wij vaak  dat er geen solidariteit meer is in ons land.  Wij kijken teveel naar wat ons scheidt en niet wat ons bindt. De bindende factor is vaak dichtbij. De man zorgt voor zijn demente vrouw en omgekeerd. Het kind zorgt voor de ouder, de ouder meer dan gebruikelijk voor een ziek of beperkt kind.  De ouderen passen op de kleinkinderen.  En zo zijn er nog veel meer  zaken waar wij best trots op kunnen zijn.  Saamhorigheid en verbondenheid ook bij het treindrama in september.

Wij zullen ook politiek gezien meer de nadruk moeten leggen op solidariteit en betrokkenheid en open staan voor elkaar. En dit zal ook financieel gefaciliteerd moeten worden. Misschien keert het tij nog eens.

Solidariteit kent maar een uitgangspunt: “Doen kunnen wij alles maar wel alles samen”. Er zijn voor elkaar.

In wijken, buurten, straten, werkverbanden en in en bij nog zoveel andere onderdelen van de samenleving.

Hoe zorgen wij er met elkaar voor dat onze samenleving leefbaar is en blijft voor jong en oud. Het zou mooi zijn wanneer wij in  2019 hier meer antwoorden op hebben.

Onderwerp: 

Reageren op een blog kan als u bent ingelogd. U bent al ingeschreven of u kunt zich hier alsnog voor inschrijven als inwoner van Oss of als professional.

Registreren als lid Registreren als professional